Een pelgrimstocht lopen van enkele maanden doet wat met je. Ik had me voor de camino goed ingelezen en dus ook over wat voor effect het op me zou kunnen hebben. Tijdens en vlak na de reis had ik er nog geen idee van dat het zo’n impact zou hebben: een ommekeer in mijn leven.
Onderweg, samen met mijn vrouw, was er genoeg om over te praten. Vele levensvragen werden besproken en vaak komt het dan neer op: wat kunnen we daarmee in de toekomst? Zo ook over mijn, goed betaalde, baan in de ICT, het piept en kraakt al een paar jaar op mijn werk en ik zou zo graag wat anders willen, maar wat? Door mijn rugzak met kennis en door de gouden handboeien is het nooit zo ver gekomen. En is het gras bij andere bedrijven daadwerkelijk groener? Zeven jaar eerder met pensioen is ook geen optie vanwege de financiële consequenties. En vaker een sabbatical, zoals afgelopen keer vijf maanden voor de camino, dat lukt maar één keer bij je werkgever. Maar hoe zorg je dan wel voor èn een leuke baan èn een inkomen èn het “camino-gevoel”?
Spirituele ervaringen, die bij zo’n tocht “horen”, had ik onderweg niet echt. De bijzondere belevenissen die mij overkwamen gaf ik in ieder geval niet die naam. Maar spiritualiteit gaat in de “gewone” wereld over liefde, dankbaarheid en verbinding. En daarvan zit de camino boordevol, dat was wel duidelijk. Het gevolg is dat men daarna wat wil terug doen, niet speciaal voor een pelgrim of voor hospitaliers die je verwennen alsof je de enige gast dit jaar bent, maar ook voor de mensen in je directe omgeving zoals buren of dorpsbewoners…
Dat gevoel had ik ook.
Na terugkomst uit Santiago ben ik (na eerst een maandje “landen”) weer aan het werk gegaan, omdat het “zo hoort”. Maar het viel me zwaar. Ik heb het vier maanden volgehouden, toen kreeg ik griep en daarna lukte het me niet meer om aan het werk te gaan. In de weken daarna bleek dat ik last had van een bore-out: mijn werk kostte me veel meer energie dan het opleverde.
Door de gesprekken tijdens mijn ziekte werd wel duidelijk dat mijn huidige baan mij niet meer gelukkig maakte. Maar hoe dan verder? Ander werk binnen of buiten de zelfde organisatie of het toch nog zeven jaar proberen vol te houden tot mijn pensioen?
“Zingeving” kwam hier ook om de hoek kijken. Kan ik nog wat betekenen? Waar krijg ik wel energie van?
Al een jaar vóór de camino ben ik vrijwilliger geworden in onze gemeente, als klusjesman. Het werk gaf en geeft me veel voldoening, de klanten zijn erg blij dat iemand ze komt helpen. Ik moest ook vaak “nee” zeggen wanneer er door klanten gevraagd werd om bijvoorbeeld bij een vriendin of de buren een klus te doen. Naast mijn gewone werk en het vrijwilligerswerk wilde ik niet ook nog (zwart…) gaan bijklussen. Maar het is gewoon erg leuk werk en langzaamaan ging er bij mij toch iets broeien…
Ik ben me er in gaan verdiepen en ik zag wel mogelijkheden. Niet verder als werknemer maar als zelfstandige! Mijn positiviteit was ook voor de bedrijfsarts merkbaar en zij heeft mij 100% goedgekeurd “om ander werk te zoeken” maar specifiek niet om terug te gaan naar mijn oude werkplek. Dus volgden gesprekken over mijn inzetbaarheid en toen moest ik de knoop toch echt doorhakken. Ga ik verder binnen de organisatie òf niet? Dus: òf een nieuwe werkplek binnen de organisatie met de onzekerheid of ik dat leuk ga vinden, òf gaan doen wat ik echt leuk vind maar met onzekerheid over mijn inkomen… Dit is “het” moment, deze keuze is bepalend voor mijn toekomst!
Ik had mij inmiddels behoorlijk ingelezen over het starten van een eigen bedrijf. Alle voors en tegens afgewogen waarbij de financiële kant een zwaargewicht is. En ik heb de beslissing genomen… ik kies voor mijzelf! Ik wil plezier hebben in hetgeen dat ik doe. Energie krijgen van mijn activiteiten. Werk verrichten waarmee ik direct anderen help en mensen blij maak. Dan maar een lager inkomen… Op de camino leer je wel dat geld en bezittingen niet zo belangrijk zijn en ook dat je vertrouwen moet hebben dat alles weer goed komt. Ik ga er voor!
Bij de klanten waar ik kom als vrijwilliger sta ik inmiddels open voor klussen bij hun kennissen en zowaar zijn de eerste opdrachten als zzp-er al uitgevoerd en er staat al van alles in de planning. Mond-tot-mond reclame blijkt de beste reclame! En wat geeft dat werk een voldoening en werkgeluk! En vrijheid. Prachtig. Ik zit weer aan net stuur… Of moet ik zeggen: ik ben weer op pad! En ook hier geldt dat het niet (meer) gaat om het eindpunt (pensioen), maar het gaat hier om het genieten van dit nieuwe pad, ontdekken, wat (terug)doen voor de medemens, verbondenheid. Het is zelfs een leuke bezigheid voor als ik met pensioen ga!
Begin januari 2024 was het dan zover, ik heb ontslag genomen èn ik heb me als zzp-er aangemeld bij de KvK. Wie had dat gedacht. Ik absoluut niet. En dat op mijn 60-ste…
Er gaat een nieuwe wereld voor me open. Website gemaakt en visitekaartjes en flyers. Ik heb ook zelf de boekhouding ontworpen (tja, Excel was altijd al mijn ding…) en ik vind nu zelfs het dagelijks registreren van mijn uren leuk! En dat allemaal al na drie maanden nadat het idee geboren was.
13 maanden na terugkomst uit Santiago is mijn leven volledig omgegooid. De nieuwe René is een feit! Bijzonder detail is dat “mijn nieuwe ik” al een tijdje symbolisch op mijn nachtkastje ligt in de vorm van een kleine steen. Die heb ik gevonden een dag ná het loslaten (wegleggen) van mijn “oude ik” (een steen van thuis) tijdens de Camino bij het Cruz de Ferro (bekend bij de pelgrims). Zonder te zoeken zag ik daar opeens mijn nieuwe “ik”. Was dat wellicht toch een spiritueel momentje…?
René
P.S. Durf te leven!